Öpüþme ve Cumhuriyet

CUMHURÝYETÝMÝZ 90 yaþýný idrak etti, 91 'ine bastý...
90 sene her ne kadar uzun bir zaman gibi görünse de, tarihe bütün olarak baktýðýnýzda son derece kýsa bir
müddettir. Osmanlý Ýmparatorluðu'nun kuruluþ tarihini 1299, tarihten silinmesini de 1922 olarak kabul
ettiðimizde 90 yaþýndaki cumhuriyetin 623 sene devam etmiþ imparatorluk tarihinin yedide biri olduðunu
görür, zamanýn ne kadar çabuk geçtiðini farkedersiniz.
Birkaç küçük hesaplama daha yapalým: Cumhuriyetin kuruluþundan 90 yýl geriye, 1843'e gittiðinizde,
tahtta Ýkinci Mahmud vardýr ve Mýsýr'da baþgösteren Kavalalý Mehmed Ali Paþa isyaný ile uðraþmaktadýr. O
tarihten 90 sene öncesi, yani 1740'lý seneler Birinci Mahmud'un iktidar yýllarýdýr, memleket Avusturya ve
Ýran ile bir türlü bitmeyen mücadeleler içerisindedir... Tekrar 90 yýl geriye, 1653'e giderseniz çocuk padiþah
Dördüncü Mehmed, yani Avcý Mehmed ile karþýlaþýrsýnýz ve bu geriye gidiþleri dört defa daha
tekrarladýðýnýzda Osman Gazi ile teþerrüf edersiniz! Dolayýsý ile deðil 90 sene, altý asýr bile dünya tarihi
bakýmýndan göz açýp kapama zamaný gibidir.
DÝDÝÞME, KAVGA VE DARBE
Türkiye 90 yýllýk cumhuriyetin ilk senelerini sessiz ama bir kesim için huzursuz þekilde, sonraki yýllarý ise
kavgalarla, darbelerle, didiþmelerle ve artýk iç savaþ halini almýþ silâhlý bir mücadele ile geçirdi.
Cumhuriyetin asýl baþarýsý, iþte bu derece dalgalanmalarla dolu seneler içerisinde eskiye göre büyük farklar
gösteren bir kalkýnmayý baþarmýþ olmasýdýr.
Türkiye'nin istatistik? verilerini geliþmiþ ülkeler ile mukayese ettiðimizde onlarýn hâlâ birhayli gerisinde
olduðumuzu görürüz. Ama ayný mukayeseyi cumhuriyetin kuruluþ yýllarýnýn rakamlarý ile yaptýðýmýzda
bütün iç didiþmelerimize raðmen yine de çok iyi bir vaziyete geldiðimizi farkederiz.
Birbirimizle hiç durmadan didiþme ve kavga etme geleneðimiz cumhuriyet'in 91. yaþýna basmasýnýn
haftasýnda da depreþti ve çekiþmeler son üç gün boyunca gündemimizden eksik olmadý... 29 Ekim günü
Mar­maray açýldý... Açýlýþla beraber bundan 40 sene önce hizmete giren ve "asrýn projesi" diye tanýtýlan
Boðaziçi Köprüsü bir anda tu­kaka oldu, yüzyýlýn projesinin yerini Marma­ray alýverdi, sonra bir "saðlamdýr,
çürüktür, lâzýmdý, lüzumsuzdu, binin, binmeyin..." tartýþmasý baþladý ve hâlâ devam ediyor...
"ÖPÜÞME, TEPÝÞ!"
Derken, gündemi dünden itibaren bir türban meselesidir kapladý ve haným milletvekillerinin Meclis'in genel
kuruluna türbanla girmeleri üzerine her kafadan bir ses çýktý... Ýþlerimiz mutlaka ifrat yahut tefrit olacak
ya, haným milletvekillerinden biri baþýný açmanýn "kirlenme" olduðunu iddia edince örtünmeyen kesim
"Yani biz kirli miyiz?" dedi; bir baþka milletvekili de "Çiçekli baþörtüsü ve daracýk pantolonu ile Çamlýca
Parký'nýn kuytularýnda sevgilisiyle öpüþen genç kýzýn bu özgürlüðü Mustafa Kemal'e borçlu olduðunu"
söyleyiverdi...
Demek ki gençlerimiz öpüþmeyi bile cumhuriyet ile beraber öðrenmiþlerdi! Daha önceleri sevgi
tezahürlerini herhalde baþka þekilde gösteriyor, meselâ birbirlerini ýsýrýyor, tekmeliyor, saçlarýný­baþlarýný
yoluyor yahut suratlarýna okkalý ama aþk dolu biçimde tükürüyorlardý! Genel Kurul'a ortaokul
müsameresine çýkarcasýna bayraklý ve resimli tiþört giyip gelen hanýmdan bahsetmeme ise hiç gerek yok,
gördünüz...
Üniversitelerimizin son otuz senesine iyice bir dikkat ederseniz bilimin, araþtýrmanýn ve öðrenmenin bir
tarafa atýldýðýný ve bu otuz sene boyunca hemen her günün türban tartýþmasý ile geçtiðini görürsünüz.
"Türk üniversitelerinin uluslararasý referans listelerinde yeralmamalarýnýn sebebi nedir?" yahut "Eskisi gibi
ses getiren araþtýrmalar þimdi niçin yapýlmýyor?" gibisinden sorularýn, gençliðin okumamasýnýn, bilgiyi
internetten yahut kulaktan öðrenir hâle gelmesinin ve yeni kurulan üniversitelerde kütüphaneye ihtiyaç
görülmemesinin ardýnda hep bu türban kavgasý vardýr!
Türk kadýnýnýn istediði gibi giyinebilmesi­nin ilk aþamasýna ulaþabilmesi için demek ki cumhuriyetin ilânýnýn
üzerinden 90 sene geçmesi gerekiyormuþ; meseleleri ifrat yahut tefrit haline getirmeden tartýþmayý da
cumhuriyetin 200. yýlýnda öðrenebilirsek ne mutlu bize!